Bende kedileri çok severim. Küçükken kedimiz vardı, aynı böyle siyah beyaz. Kardeşimle sabaha kadar kimin yatağında yatacak kavgası ederdik. Ayak ucumuza kıvrılır yatardı. Bazen kardeşimin yatağında yatardı, kardeşimin uyumasını bekler sonra alır kendi yatağıma yatırırdım. Sabaha kadar kedimiz rahatsız olmasın diye kımıldamadan yatardım.

aynı aynı sırtımda karnımda bacaklarımın arasında (ameliyattan çıkınca hastanın backları arsına düşmesin diye konuyor ya öyle)

Kadife hanım okşandığında omurgası ele gelecek kadar zayıf sokaktan alındı. Ayağı kırılmış kendi kendine kaynamış bir kemik büyümesi yapmıştı. Üstelik hamile kalmıştı. Haftalarca hiç durmadan yemek yedi. Ayağı kırldığında açlıktan ölüyormuş az daha. İlk bir kaç gün hiç ,bir an bile olsun, kucaktan inmek istemedi. Dostlar sokaktan hayvan alın veya barınaklardan hiç pişman olmazsınız.

Bizim kedimizi de sokaktan almıştık. Minicikti ve kendine bakabileceğini sanmıyordum. Eve aldık, sonrasında öyle güzel bir kedi oldu ki.
Daha sonra büyüdüğünde bir kedi daha bulduk. Bu seferkinin daha göbek kordonu düşmemişti. Annesi bırakmış. Daha doğrusu bu bir yere sıkışmış, annesi görmeden gitmiş. Gözleri açık değildi. Annesini aradık ama bulamayınca alıp biberonla besledik. Bizimki çok kıskandı. Biraz daha büyüyünce bizimkini teyzemlere verdik. Orada da yaşlanıp öldü. Ama çok uzun yaşadı. Resmen dede olmuştu.

kediler sahip olduklarını çooook kıskanır bizm kızda öyle. (bu kız kendini papağan yada sincap sanıyor ciddi şüphelerim var bu konuda)

Kuşlara pusu ha.

bu sonradan siyah tüylerin yerine beyazlar çıkarak oluştu bayrak çıkattı hayvan yahu

Türk malı kedi